Yüreğimi daraltan efsaneler var…
Bot kokulu ejderhalar…
Yılan zehri kasaturalar…
Asırlardır mertliği bozan namlular…
Hayasızca kuduran rütbeler…
Soğuk gecenin buzla vuslatı…
Mikroplar çöplerin harem ağası…
Tutunmaya çalışırken hayata…

Sen varsın dimdik, içimde-gölgemde!
Sen, haki dünyaya masmavi doğan…
Sen, vicdansız sürüleri kılavuzlayan…
Sen, ürküntülerimi selamete çıkaran…
Sen, bir şafak vaktinin doğacağı an…
Sen, bu kalbin önünde eğildiği TEK KUMANDAN!

 (Recep USTA, 335. KD.)

Özlediğimi, özlediklerimi bana hatırlatan Recep USTA’ya sonsuz teşekkürler.